ကၽြန္မတက္ေရာက္ေနတဲ့ ကြန္ဖရင့္တခုရဲ႕ အလုပ္ရံုေဆြးေႏြးပြဲ အစီအစဥ္ေတြထဲမွာ အလုပ္ႏွင့္ ဘ၀ ခ်ိန္ခြင္လွ်ာ (work-life balance) ဆိုင္ရာ အလုပ္ရံုေဆြးေႏြးပြဲတခု ပါ၀င္တာမို႕ သြားတက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကြန္ဖရင့္တက္ေရာက္သူ ႏွစ္ရာေက်ာ္ရွိေပမယ့္ အမ်ားစုက ဆက္ဆံေရးအရည္အခ်င္း ျမွင့္တင္ေရး အလုပ္ရံုေဆြးေႏြးပြဲ၊ တင္ျပေဆြးေႏြးမွဳ အရည္အခ်င္း ျမွင့္တင္ေရး အလုပ္ရံုေဆြးေႏြးပြဲေတြကိုသာ သြားတက္သူေတြ မ်ားတာေၾကာင့္ ကၽြန္မသြားတက္တဲ့ အလုပ္ရံုေဆြးေႏြးပြဲမွာ လူသံုးဆယ္ေလာက္ပဲ ရွိပါတယ္။

ကမၻာေက်ာ္ ပန္းခ်ီဆရာၾကီး လီယုိနာဒုိ ဒါဗင္ခ်ီက သူ႔ရဲ႕အနုပညာ ေအာင္ျမင္မႈအျဖစ္ “မုိနာလီဇာ အျပံဳး” လုိ႔ လူေတြေခၚၾကတဲ့ ပန္းခ်ီကားကုိ ေဖာ္ျပနုိင္ပါတယ္။ ကမၻာေက်ာ္ ရုရွား စာေရးဆရာၾကီး လီယုိေတာ္လ္စတြိဳင္း က သူေရးသားခဲ့တဲ့ စစ္နဲ႔ျငိမ္းခ်မ္းေရး ဝတၳဳၾကီးကုိ လက္ညွဳိးထုိးျပျပီး ‘ေဟာဒါက ငါ့ရဲ႕အႏုပညာ ေအာင္ျမင္မႈ ကြ’ လုိ႔ ရဲရဲတင္းတင္း ေျပာနုိင္တဲ့ အေျခအေနမွာ ရွိခဲ့တယ္။

အေျပာင္းအလဲ၏ လတ္တေလာအရသာ

ျမန္မာျပည္ေျပာင္းပါၿပီ။ ဤအေျပာင္းအလဲကို၊ ျပည္တြင္း  ျပည္ပရွိ၊ သေဘာထားတင္းမာသူ အခ်ိဳ႕ကပင္၊ သိမွတ္လက္ခံလာၾက ပါၿပီ။ ယခင္ကဆိုလ်င္၊ လူအရွင္လတ္လတ္မဆိုႏွင့္၊ သူတို႔စာေတြကိုပင္၊ မရဲတရဲ မိတ္ဆက္ေနၾကရေသာ၊ ကမာၻသိ ပညာရွင္ေတြ၊ ဝင္လာ မဆဲ၊ တသဲသဲ ရွိလာသည္။ ယခုႏွစ္ပိုင္း ၂၀၁၂ ကိုပဲၾကည့္။ ေထာမတ္က႐ိုသာ၊ မန္မိုဟန္ဆင္း၊ ေပါ(လ)ကိုလီယာ၊ လာရီဒိုင္းမြန္း၊ … အခု ဖရန္စစ္ ဖူကူယားမား …။

လူတေယာက္ရဲ႕ဘ၀မွာ တစိမ့္စိမ့္နဲ႕ ျပန္လည္လြမ္းဆြတ္ မိတတ္တဲ့ဘ၀ဟာ ေက်ာင္းသားဘ၀လို႕ ဆိုေလ့ရွိၾကပါတယ္။ မူလတန္း၊ အလယ္တန္း၊ အထက္တန္း ေက်ာင္းသားဘ၀ ေတြက အစျပဳလို႕ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀ေတြအထိ ေက်ာင္းသားဘ၀ရဲ႕ အမွတ္တရေတြက ရင္ထဲမွာ အတိုင္းအတာတခုအထိ ေနရာယူထားတတ္ပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ရင္ထဲမွာ ဒီလိုေနရာယူထားတဲ့ ေက်ာင္းသားဘ၀ေလးတခု ရွိပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ေမြးဖြားရာဇာတိ၊ ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕က အထက (၄) ဆိုတဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးမွာ ပညာရည္ႏို႕ ေသာက္စို႕ခဲ့ရ တဲ့ ေက်ာင္းသားဘ၀ေလးပါပဲ။