ေမေမ …
ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲကို
မီးေတာက္တစ္စ ဘယ္သူလာထည့္သြားလဲ ။

ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေလာင္ကၽြမ္းလိုက္ရတာ
အိမ္မက္ေတာအုပ္ေလးေတာင္
အလြမ္းေတြနဲ႕ ဟုန္းဟုန္းေတာက္တယ္ ။

ကၽြန္ေတာ္က
ကိုယ့္ကို ကုိယ္ ပန္းပြင့္ေတြနဲ႕ တြဲခ်ည္
ရနံ႔ နဲ႔ ျမည္ခ်င္ေနတဲ့
ဗ်က္ေစာင္းအိုေလးတစ္လက္ပါ ။

ေမေမေရ … … …
အဲ့ ၀တ္မွဳန္ျဖဴေလးတစ္စက္သာ
ကၽြန္ေတာ့္ကိုေပးပါ
ကၽြန္ေတာ္ ဥယ်ာဥ္ၾကီးတစ္ခု ပြင့္ေ၀ေစပါ့မယ္ ။

အခုေတာ့လည္းေလ
ကိုယ့္ႏူတ္ဖ်ားေလးကို တုိးတိုးဖြဖြေလးကိုက္
ေလာကရဲ႕ အေမွာင္တိုက္ထဲ
ေခါင္းငိုက္စိုက္နဲ႕၀င္သြားရေတာ့မယ္ ။
ဆုေတာင္းလိုက္ပါ ေမေမ
သတၱ၀ါတစ္ခု ကံတစ္ခု လို႕ ။

ေမေမ … … …
ကၽြန္ေတာ့္မ်က္၀န္းထဲမွာ
ေမေမစိုက္တဲ့ တိမ္တိုက္ေလးက
မိုးေတြလုပ္ျပီးရြာေနတယ္ ။

ဘယ္အရပ္မွာလဲ ကၽြန္ေတာ့္ ေကာင္းကင္
ဘယ္အရပ္မွာလဲ ကၽြန္ေတာ့္ ေျမျပင္
ကၽြန္ေတာ္မေၾကာက္ပါဘူး
ေလာကဓံ ဆိုတဲ့ လွဳိင္း ရွစ္ခ်ပ္ၾကားမွာ
ေမေမေပးတဲ့ အေတာင္ေတြျဖန္႕လို႕
လွလွပပ ပ်ံသန္းျပပါ့မယ္ ။

ေမေမေရ… … …
၀ုန္းခနဲထေတာက္ျပီးမွ ေဖ်ာက္ခနဲၿငိမ္းမယ္
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေက်ာက္တုန္းေလးမီး ပြင့္မဲ့ ရက္
သံသရာအဆက္ဆက္ခတ္ေနပါရေစ ။

အခုေတာ့လည္း ေလ … … …
တစ္ဘ၀လံုး ထခုန္ခဲ့တာေတာင္
ျမဴမႈန္ေလးတစ္မူန္စာေလာက္မေရြ႕ခဲ့ဘူး။

ဒီလိုပါပဲ … ေမေမ … …
ကၽြန္ေတာ္က လူေတြ ရြတ္တတ္တဲ့ ယဥ္ေက်းမွဳ႕မွာ
အသံထြက္ နည္းနည္းေတာ့ ညံ့တယ္ ။

ေမေမ … … …
သံသရာတိုတိုေလးကိုပဲ
မရွည္ရွည္ေအာင္ ဆြဲဆြဲဆက္ေနရတာ
ကံၾကမၼာလား …ရိွပါေစေတာ့ ။

ေလာက ဆိုတဲ့ မာယာစိုစိုေတြမွာ ေပ်ာ့ညြတ္လဲက်
… ကၽြန္ေတာ္ေလ ေမေမ့ အိမ္အိုေလးကို သတိရလိုက္တာ ။

အခုေတာ့လည္းေလ … ေမေမ
ေတေလေကာင္းကင္ရဲ႕ ေလဆန္မွာ
(ကၽြန္ေတာ့္ ေက်ာေပၚက) ေျခသံေတြ တိတ္ေတာ့မွ
ေမေမ့ အလင္းဂူေလးေပၚ ေမွးဆက္ အိပ္ေတာ့မယ္ ။

အခုေတာ့လည္း ....
ဘ၀ အႏြမ္းေလးမွာ စိတ္အႏြမ္းေလးကို ၀တ္လို႔
ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ားသစ္ႏုိင္ပါ့မလဲ

ေမေမရယ္ .....
အခုေတာ့လည္းေလ .... .... .... ။
ကၽြန္ေတာ္က “ ကႀကိဳးတန္းလန္းနဲ႔ လူ ”

လင္းသက္