ကယမ္းျပည္သစ္မွာ ေနခဲ့ရတဲ့ ကာလတေလ်ာက္လံုး က်ေနာ္တို႔ဟာ ယူနီေဖာင္း၀တ္ထားတဲ့ လယ္သမား ေတြပါပဲ။ အခါရာ သီအလိုက္ပါပဲ။ လယ္ထြန္ရတယ္။ ေတာင္ယာခုတ္ရတယ္။ ေကာက္စိုက္ရတယ္။ စူး ထိုးရတယ္။ သမန္းႏွိးရတယ္။ ေပါင္း လိုက္ရတယ္။ ရိတ္သိမ္းရတယ္။ ရိတ္သိမ္းရတယ္။ “ကယမ္းင႐ုပ္၊ ရွမ္းပဲပုတ္” ထိုအဆိုအတုိင္း င႐ုပ္လည္းခူးရတယ္။ စပါး ပုတ္ရတယ္။ စပါးပုတ္ရတယ္။ ေန႔တဓူ၀ပါပဲ။